پدیده ای که تو موسیقی ایران عجیب و غریبه . تو موسیقی زیر زمینی هم عجیب و غریبه . تلفیقی از قر و تیکه کلوم های تهرونی . سوالی ازش دارین بپرسین ، می خوام برم کشفش کنم و ازش بخوام به سوالاتون جواب بده ( فعلا تو وبلاگ )، شایدم زنده اوردمش پای همین وبلاگ نشون دمش که باهاتون حرف بزنه.
این مقاله ایه که چند وقت پیش در مجله ی ” سپیده دانایی ” که پرونده ای داشت در مورد رادیو جوان چاپ کردم . در نقد این رادیو . گفتم شاید بخواهید بخوونیدش و از اون مهم تر، برام جالبه نظرتون رو در موردش بدونم :
تعداد رادیویی هایی که در جهان ، به طور تخصصی برای جوانان ، برنامه پخش می کنند بسیار است . سیاست عمده ی این رادیوهای ” جوان ” در تهیه و پخش برنامه هایشان ، مبتی بر ” از جوانان ” بر ” جوانان ” تعبیه شده ، به گونه ای که جوانترین ها ، مطابق با فرهنگ روز جوانان آن جامعه ، به برنامه سازی اشتغال دارند . در این رادیوها ، هدف ، نه صرفا شاد کردن ، که بیشتر ایجاد یک ” همدل ” جوان است که مانند آنها صحبت می کند ، موسیقی مورد علاقه ی انها را پخش می کند ، معضلات آنها را نه نصیحت وار ، که دوستانه مورد بحث قرار میدهد و … . صداهای جوان ، صداهایی است تخصصی برای جوانان که شاید در بین سایر قشر های جامعه چندان طرفداری نیز نداشته باشد .
من به شدت الان تو کف اتفاقیم که جلوی چشمم افتاد . نشسته بودم یه جا داشتم قهوه می خوردم ! میز جلوییم ، دو تا دختر و یک پسر ( دوست یکی از دختر ها ) نشسته بودن . یه پسر دیگه از دور به دختر تنهای این میز زل زده بود . دختر و پسری که با هم دوست بودن از سر میز بلند شدن و رفتن سفارش غذا بدن . پسر دومی از دور ، میاد و به دختره از دور با اشاره میگه :
بیام سر میزتون بشینم ؟
دختره از دور میگه : اخه دوستام میگن این از کجا اومد یهو ؟
پسره با اشاره میگه : بهشون بگو یه دوست قدیمیم و پاور چین پاورچین میره سره میزه دختره میشینه . سریع خودش رو معرفی می کنه و تلفنش رو به دختره میده . اون یکی زوج میان و قبل از اینکه حتی فرصت تعجب کردن داشته باشن این مراسم معارفه رو از دوستشون می شنون : پیمان از دوستهای بچگیم !
یکم میشینن چهارتایی حرف می زنن . بعد از یه ربع ، دو تا دختر و پسر اولی ، با پیمان خداحافظی می کنن و میرن . پیمان با اشاره به دختره میگه : بهم زنگ بزن . شاید یک دقیقه نمیشه که پیمان تنها لبه میز نشسته . دو تا دختره ی دیگه میان ! بوسش می کنن و میشینن سره میزش . نگو آقا پیمان از اول منتظره این دو تا دختره بوده ولی خوب خواسته از همه ی لحظاتش کمال استفاده رو بکنه .
به این میگن مخ زدن و بدون شک به من میگن یه فضول به تمام معنا !!
دو روزه جلو آینه وا میستم به این چین های دور لبم که نفهمیدم یهو کی رو صورتم اومده نیگا می کنم . حرص می خورم ! دقیقا تو همین دو روزه ، بقال سر کوچه ی قدیمیمون ، جایی که دوره ی بچگیم رو سپری می کردم رو هم دیدم : تمام موها سفید و صورتش مثل پتو چوروک ! تو همین دو روز یه عکس از ۴۰ سالگی بابام هم دیدم . وقتی که من ۴ یا ۵ سالم بود : چقد جوون بوده !!!! این چه خاکیه داره تو سر من میشه ؟ دارم پیر میشم ؟
این مطلب رو با عکس ادامه میدم ، منتهی الان برم یه روز گوه دیگه رو شروع کنم ( در حالی که دارم لق لق می زنم، البته نه از پیری ! از سرما )
همه ی خبرهایی که این روزها توجه شماها رو جلب می کنه ، دروغه . اعصاب ندارم بیشتر بنویسم !
همه چی خوبه . حالم بهتر شده . منتهی از عوارض این بیماری ، پر شدن سینوس های پیشونیه و در نتیجه وقتی سرم رو میارم پایین ، جونم بالا میاد چون به شدت درد میگیره . گاهی تب هم می کنم یهو . این ماجرای عشقی هم دارم بالا میگیره . دست کم یه طرفه . کاشکی اون طرف هم بدونه . گرچه اگر بدونه فک کنم سکته کنه !
این چه گند و کثافتیه که همه دارن میگیرن . ویروس آنفلونزای جدیدی که تو تهران و کرج اپیدمی شده ، به بنده هم رسید و هفت جد و آبادم رو داره میاره جلوی چشمم . زیاد مواظب نباشین که نگیرین . چون میگیرین . من برم بالا بیارم حالا
* یه عده ای معتقدند ، جو اینجا ، از جو وبلاگ قبلی که پر از عکس و جینگول بازی بود بهتره . یه عده ای هم میگن قبلیه بهتره . خودم فکر می کنم اینجا سریعتره ولی اونجا پر ملاد تر . اینجا آیینه ی روزه ولی واسه اونجا باید قد تهیه ی یک برنامه ی رادیویی جون کند و پاره شد .
* اوباما آمد . خیلی حسه عجیبیه . هم مهم نیست و هم اهمیتش واسه دیگران مهمه . چی کار خواهد کرد من نمی دونم
* ترافیک این روزها وحشتناکه . امروز واقعا کلافه شده بودم. این هوای بارونی این روزها خیلی زیادی رو اعصابه . میگن از هفته ی دیگه می خواد برف ببیاد . ستاد های برف روبی همه جای شهر راه افتادن . دیدین که ؟
* یکی رو دوست میدارم . من تا حالا عاشق نشدم ( خاک بر سر خرس گندم ) . یعنی هیچ وقت دوست نداشتم و هنوز هم ندارم عاشق کسی شم . به نظرم حس خوبی نیست . ولی امروز متوجه شدم تمام فکر و ذکرم یک نفر شده . انقدر که موقع حرف زدن باهاش ، منی که تو حرف زدن ماهرم و کارم همینه اصلا ، واقعا ریدم .
من نمیدونم این موضوع چرا انقدر آدم ها رو ” جو زده ” کرده ؟ البته خودم دنبالش می کنم . چون به نظرم خلاقیت روزنامه نگار ها ، تو رسانه های بین المللی ، این روزها به اوجش رسیده . ولی خودکشی بعضی از دوستان و همکاران خودم رو تو ایران درک نمی کنم . همونطور که خودکشی یک خبرنگار فرانسوی رو که از پاریس ، انتخابات ریاست جمهوری ایران رو گزارش می کرد . به نظرم وقتی که در محیطی خارج از محیط اصلی هستیم ، به جای اینکه ، دور دست ها رو به طور مجازی گزارش کنیم ، از همین نزدیک خودمون شروع کنیم بهتره . مثلا تاثیر انتخابات آمریکا بر ممد حسن نجار سره کوچه ، بهتر از اینه که ببینیم تو سیاتل چطوری و به کی رای دادن … اینو بهش میگن روزنامه نگاری . روزنامه نگار باید تو کوچه باشه نه پشت اینترنت . الان دارم میرم میدون انقلاب . سر راهم از چند نفر راجع بهش می پرسم و براتون می نویسم .
پیوست : راستی می خوام اینجا رو گه گداری مثل سابق ، عکس بارون هم بکنم .
از تو اینترنت دونی دانشگاه در حالی که یه کلاس رو جیم زدم ، اومدم دارم می لاگم . در واقع اومدم خبرهای مربوط به انتخابات پیش روی آمریکا رو بخونم ، هوس کردم یه سری به اینجا بزنم . از قراره معلوم دانشکده ، وبلاگ نوشتن با اینترنت دانشگاه رو ممنوع کرده ، که ” تمرکزهابر روی مطالعات علمی ” باشه . حالا این گرچه حرص دهندست ولی منطقی تره . می دونید چی بیشترحرص میده ؟ الان آدمی که درست بغل من نشسته و داره به قول خودش ” سرچ ” می کنه ، کلش رو با پر رو گری تمام کرده تو مانیتور من ! این فضولی خیلی چیز بدیه . تو ذات ما ایرانی هاست . دیروز هم باهاش مواجه شدم ، وقتی که داشتم تو قطار ( بعد از دو سال سوار مترو شدم ) روی آی پادم فیلم سینمایی می دیدم ، آقای بغل دستیم ( بوی گوه میداد ) بهم تذکر داد که صحنه های مستهجن نگاه نکنم روی موبایلم ! بهش توضیح دادم که دارم فیلم می بینم ، گفت فیلم بدتره ! از دیدن فیلم های مستهجن هم خود داری کنم . می دونید داشتم چی میدیدم ؟ آتش بس گلزار رو !! به خدا زبونم گرفت در جواب دادن به اون بو گندوی فضول ازگل !
موقعیت بدتر شد ! اون پسر فضوله از بغل دستم رفت و یکی از اساتید اومد بغلم نشست ( داره عینک می زنه بخونه مانیتورم رو ) . عقم میگیره از این فرهنگ پر از فضولی و دخالت . برم سره کلاس .